MAGAZYN
A kim ty jesteś?
Bo ja jestem twoim najgorszym koszmarem.
Do ciebie mówię! Oto kim...
Co? Mam to gdzieś!
Naruszasz najbardziej podstawowe prawa właściciela małej firmy.
Mówimy o dzieciaku, który nie ma środków, żeby z tobą walczyć.
Załatwię cię, skurwielu.
Grozisz mi?
Powiedz mi to w twarz.
Masz długopis? Spring Street 75, ósme piętro.
Wpadnij, zwracamy za parking.
Mnie też było miło, senatorze.
- Hej. - Co? Hej.
- Do ciebie mówię. - Tak.
Jestem Richard.
Ja przepraszam, że słuchałem.
Ja nie jestem tak wychowany.
Każde zdanie zaczynasz od " ja”?
Przepraszam. Jestem nowym...
Jestem magazynierem.
Podsłuchujesz mnie?
Nie, proszę pana.
Potrzebuję taśmy. Załatw to.
Tak, odnośnie tego.
Proszę sprawdzić w drugiej szufladzie.
Taśma i nowa paczka długopisów.
Zauważyłem, że się kończą.
Słucham?
Proszę zajrzeć do szuflady niżej.
Tej na samym dole.
Skąd wiesz, że lubię snickersy?
Wiedziałem, że pan lubi,
bo zauważyłem papierki w pańskim koszu.
Nie grzeb mi w śmieciach.
Nikt nie tyka moich śmieci. Nazwisko?
Richard Jewell.
Będę na ciebie mówił Radar.
Jak ten z M*A*S*H?
Zjeżdżaj.
NOWY REKORD!
Niezłe masz tu towarzystwo.
Wchodząc, robię się nerwowy.
Wszystko gra, proszę pana?
Nie martw się, jest git. Często tu wpadam.
Masz cela, Radar.
Dziękuję.
Trenuję, zanim zostanę stróżem prawa.
APD, FBI, może Secret Service.
Po cholerę miałbyś tam iść?
Bo chciałbym chronić ludzi, proszę pana.
Co wieczór czytam kodeks karny.
No to masz upojne wieczory.
Tak!
Tak, całkiem nieźle. To fuks początkującego.
Co jest nie tak z 9700?
Jak na pierwszy raz, to nic.
Pierwszy raz? No dobra, dawaj.
Mam tylko 30 minut na lunch.
Zaraz muszę wracać.
Przymknij się.
Powiesz, że byłeś ze mną.
Zmierzmy się.
O kurczę. No dobra.
- Gotowy? - Tak jest.
Sprawdzimy cię, cwaniaczku.
Tak, ja też nie żartuję.
- Tak? - Próbował pan jedną ręką?
Panie Bryant?
Jezu Chryste.
Przepraszam.
Jestem trochę zajęty. Zły moment.
Pogadamy później.
Wiem, że jest pan zajęty.
Chciałem zajść i powiedzieć, że rzucam tę robotę.
Wpadłem się pożegnać.
Dostałem nową pracę w ochronie.
- Dobrze. - Zaczynam jutro.
W porządku. Miło było poznać.
Chciałem panu coś dać, zanim odejdę.
Żeby panu podziękować.
W porządku.
Dziękuję.
Zauważyłem, że się panu kończą.
W porządku.
Chodź no tu.
- Co? - Masz forsę?
Chyba tak. A czemu pan pyta?
Dam ci to w ramach quid pro quo. Wiesz, co to znaczy?
Tak, proszę pana. To po łacinie. Oznacza ”coś za coś”.
Właśnie. Masz to w ramach quid pro quo.
Uczciwa wymiana. A oto umowa.
Kiedy dostaniesz odznakę, a wiem, że to nastąpi,
nie stań się dupkiem.
Rozumiesz?
Nie stanę się dupkiem.
Odrobina władzy może zmienić człowieka w potwora.
Nie rób tego.
Rozumiesz mnie?
Tak.
Zwrócę to panu ze swojej pierwszej wypłaty.
Oddam to panu
z odsetkami.
Dobra. Tak zrobisz.
Dziękuję, panie Bryant.
I mówi, że grała w piłkę. A ja:
”I co? Mam balansować tym zakichanym piwem na nodze?”
Jezu, uważaj, głąbie.
Wnerwiłem się. Otworzę drzwi.
Czekaj.
Chciałbyś, cwaniaku.
To ten ochroniarz.
Kurde.
Otwórz drzwi.
Tak, panie władzo?
Były skargi na hałasy. Wpadłem się rozejrzeć.
Musi pan mieć nakaz rewizji.
Synu, zabierz ręce.
Tylko rzucę okiem.
Nawet nie jest pan gliną
i nie wolno panu przeszukiwać pokojów bez nakazu.
- Synu! - Płacimy czynsz.
Mieszkamy tu, gościu.
To moja praca.
Pozwól mi wykonywać moją pracę.
A to jest nasz pokój.
Tak.
Słyszał pan o czymś takim, jak bezprawne przeszukanie?
Dupku, nie wolno ci tu włazić.
Prowokuj mnie tak dalej.
- To zobaczysz. - Tak?
Nic ci nie jest?
Co wam mówiłem w tygodniu adaptacyjnym?
Powiedziałem: ”Żadnego picia na moim kampusie”.
Nie wiem, czemu nikt nie zwrócił mi uwagi na pańskie akta.
Te wszystkie skargi na pana.
Użycie przemocy wobec studenta.
Naprawdę zatrzymywał pan ludzi na drodze?
Tak było, proszę pana.
Uznałem, że jeśli przeprowadzę kontrolę trzeźwości na drodze,
unikniemy kłopotów na kampusie.
Nasza jurysdykcja nie obejmuje drogi.
I jestem tego świadomy,
ale wierzę w prawo i porządek, proszę pana.
Bez nich państwo nie może działać.
I zwolniono pana z Biura Szeryfa Hrabstwa Habersham.
”Nie życzę sobie żadnego pajacowania na tym terenie”.
Nie tak pan powiedział?
Kiedy tak powiedziałem?
Rok temu, podczas Dnia Fundatora.
Przy misie z ponczem. Podszedłem, a pan powiedział...
Przeszkodziłem panu.
Przeprosiłem, przedstawiłem się
i powiedziałem, że będę pańskim najlepszym ochroniarzem.
A pan na to: ”To dobrze.
”Nie życzę sobie żadnego pajacowania na tym kampusie”.
Myślę, że mogłem to nawet zapisać.
Zapisuję większość rzeczy.
Zachowuję te ważne.
I myślę, że... Tak jest.
”Nie życzę sobie żadnego pajacowania na tym terenie”.
To pańskie słowa.
Potraktowałem je poważnie i teraz pytam pana,
co z tymi dzieciakami w akademiku, które piją i tak dalej?
Co zamierza pan zrobić? Przymkniemy na to oko?
Woli pan sam zrezygnować czy ja mam pana zwolnić?
Więc idę do gabinetu tego gościa
i myślę, że wezwał mnie tam,
bo chce mi wydać jakieś nowe dyspozycje, awansować albo coś w tym stylu.
I okazuje się, że wezwał mnie, żeby mnie wylać.
Uwierzyłbyś?
Tak czy siak, praca była do dupy.
Irytujące studenciaki.
Kroi się teraz sporo roboty w ochronie, poradzisz sobie.
Dawałem z siebie wszystko.
Tylko małolatom odwalało.
Wkrótce olimpiada, brachu.
Możesz popilnować całego świata.
Uroczystości w Centennial Park.
W tej dziurze w końcu coś się dzieje, a ja dostaję jebanego Kenny'ego Rogersa.
Ciesz się, że nie woltyżerkę.
- Robię sobie cycki. - Nie widzę związku.
Za rok o tej porze będziemy walczyć o posady w telewizji.
Jak myślisz, rozmiar D?
Będę tęsknił, Kathy, ale one raczej nie.
Drogie panie, przykro mi, że moje morderstwa wypychają
wasze nudne bzdety z pierwszej strony.
Tak mi przykro.
Idziesz na drinka?
Nie dotrzymałbym ci tempa.
Jak tam chcesz.
FBI WYDZIAŁ W ATLANCIE
Tak, skoro tak pan uważa.
Świetnie.
Mam jechać do Centennial Park.
Watson.
Tak.
Nie mamy już tonera i papieru.
Dobra.
Odbieraj telefony, to pójdę.
Nie, ja pójdę.
W galerii jest promocja. 10% taniej,
jeśli wymienisz kogoś z drużyny olimpijskiej USA.
Cudownie.
No wiem. Ludzie uśmiechający się przez 16 dni.
To będzie dla ciebie okropne.
Nie, to będzie wspaniałe dla CNN, Coca-Coli i każdego właściciela parkingu.
Nie mogę w to uwierzyć. To naprawdę tutaj.
Zgadza się, mamo.
Jak sprawdzę się na olimpiadzie, może znów przyjmą mnie do policji.
Za kilka dni może zostać pierwszym człowiekiem, który...
Tak, po prostu daj z siebie wszystko.
Nie będę się wyprowadzał przed twoją operacją.
Możesz mnie potrzebować. Jak sądzisz?
Idź już.
Mamy dość czasu, żeby zająć się tym po igrzyskach.
I żebyś mi nie jeździł za szybko. Bez gazowania.
Bez gazowania. Tak, pszepani.
A dlaczego?
Bo zabijesz mnie, jeśli podniosą składkę na ubezpieczenie?
Owszem. Będę musiała.
Będziesz musiała.
Słuchaj,
wciąż jestem stróżem prawa, prawda?
Nawet jeśli pilnuję sprzętu stereo i tego typu rzeczy?
Jasne, że tak.
Jesteś dobrym facetem, który odstrasza tych złych, tak?
Do zobaczenia, mamo.
Wpadnij do parku, gdyby ci się nudziło.
Baw się dobrze.
Muhammad Ali, oczywiście olimpijczyk, jako młody Cassius Clay,
złoty medalista w boksie na Igrzyskach w Rzymie, w 1960 roku.
Co za chwila.
Ceremonia otwarcia jubileuszowych Igrzysk Olimpijskich Atlanta 1996.
Postaw gdziekolwiek. Dzięki, stary.
Żaden kłopot.
- Potrzebujecie jeszcze czegoś? - Nie, dzięki.
Gdybyście potrzebowali, dajcie znać.
- Jesteś tak blisko. - Wiem.
- Widzisz go? - To Kenny Rogers!
Cześć, Tom.
No, no, no. Cześć, Kathy.
Witaj w krainie szczęśliwości.
Jebany koszmar.
Nie dzieje się gdzieś jakieś przestępstwo?
Skąd mam wiedzieć. Jestem tu.
Jezu.
Zatańczysz?
Chciałbym, ale jestem na służbie.
Pierdolić służbę. Dawaj.
Co ci szkodzi?
Przepraszam, proszę pani.
Może wody?
Wody. To upalny wieczór.
Rozdaje ją pan?
Serwuję ją policjantom albo kobietom w ciąży, jeśli jakąś zauważę.
- Dzięki. - Tak.
- Miłego wieczoru. - Wzajemnie.
No dobra.
Przepraszam.
Sportowcy narzekają, że przez korki
nie mogą dotrzeć na czas na miejsce zawodów.
A co z nami? Też nie możemy się nigdzie dostać.
Wczoraj, jadąc do sklepu, musiałem włączyć sygnał.
Pieprzony tłok.
Ci z ratusza źle to zaplanowali.
Żaden z tych palantów nie ma pojęcia o ruchu.
- Tak. - Jak myślisz, Richard?
Ratusz to banda palantów?
Nie wiem. Chyba
trudno to skoordynować. I transport publiczny.
Cieszę się, że nie muszę tego robić.
No co ty.
Co?
To trudne, ogarnąć całą logistykę
i wszystko poukładać.
Widzicie tego faceta z kitką?
Ktoś go wcześniej widział?
Nie.
Jego plecak nie wydaje wam się dziwny?
W jakim sensie?
Zaraz go zgubię z oczu. Wrócę tu, chłopcy.
Proszę pana?
Coś na ochłodę?
Dzięki, brachu.
Zdrówko, ziom.
USA! USA! USA!
Tak!
Jezu Chryste.
Zapomniałaś ruchów.
- Coś taki ponury? - Co to kurwa jest?
- Nudzę się. To nudne. - Wszyscy się nudzimy.
Oni się nie nudzą.
Ten taniec to dla nich coś.
Chyba stworzono mnie do czegoś lepszego.
Myślisz, że mnie nie?
Żeby mieć czas na refleksje,
piszę teraz książkę, nie o sobie...
Rety, przystojniak z niego.
Na pewno nie chcesz kanapki albo czegoś takiego?
Nie, mamo. Źle się czuję. To żołądek.
Coś zjadłeś?
Tak, zdaje się.
Cały ranek spędziłem w łazience.
Dlaczego jesz te fastfoodowe świństwa?
O co chodzi, Richard?
Rozejrzałem się po tym miejscu, mamo.
I myślę, że zasługujesz na więcej.
Kurczę, oboje zasługujemy na więcej.
Ale mamy to.
Idź robić swoje, synu.
O Boże.
No dobra.
Joł, Atlanto!
Jak się czujecie?
Wszystko gra? Powiedzcie: ”Tak!”
Posłuchajcie.
Mogłaby być niezła jazda.
A to niby czemu?
Zabralibyśmy cię na wieżę do skoków do wody.
Wypierdziałbyś hymn.
Nie rozśmieszaj mnie teraz.
Zamień się z kimś. Idź do domu.
To mój ulubiony zespół.
Jack Mack?
Nie idę. Nic mi nie jest.
W porządku.
Zaraz wrócę.
Idź.
- Jestem Kerri Strug. - Jeszcze raz.
Fajnie.
Kim jesteś?
Tato, jestem Mitch Gaylord.
To wspaniale.
Chodźmy na lody.
- Tak. - Starczy tej gimnastyki.
Przepraszam.
Radzę wam przestać.
I to już.
O co chodzi, gruba rybo?
Co za pojeb!
Odłączysz mi za karę telefon?
Coś ci powiem, cwaniaczku.
Policja nie poprosi cię już tak uprzejmie.
Za pijaństwo i niewłaściwe zachowanie
zakują was i spędzicie noc w areszcie.
Grozi nam.
Musisz jeszcze mnie złapać, baryło.
Myślisz, że jesteś szybszy niż radiowóz, synu?
- Tak. - Taki pędziwiatr z ciebie?
Tak, jestem Michael Johnson.
Najszybszy człowiek świata.
Pokazać ci medale?
Ma medale. Może ci pokazać.
- Pokażę. - Udowodni to.
Koleś, dokąd to?
No weź.
Tylko poczekajcie.
Tak. Pa, pa.
Kurwa, kto zostawił to torbiszcze?
- Wygląda jak... - Plecak wojaka.
Ale ciężki.
Trzeba go zabrać.
Tak.
Przepraszam.
Panowie, paru nawalonych kolesi rozwala butelki o wieżę.
Nie słuchają mnie.
Może posłuchają was.
Ludzie szanują odznakę.
Weźmy to do House of Blues,
może to tam opylimy.
Czadowy pomysł.
Zjeżdżać stamtąd! Już!
Co tu robicie?
Już, wypad stąd!
- Hej, panowie... - Wracać do mamy.
Zapytajcie, czy nie zostawili plecaka pod moją ławką.
911, Atlanta.
Rozumie mnie pani?
Tak. Proszę mówić.
Zignorowaliście polecenie milicji.
Co?
Mam kolejnego dziwaka.
Nie jest ich, Richard.
Nie podoba mi się to.
Mamy tu podejrzany pakunek. Lepiej to zgłośmy.
Pewnie ktoś się nawalił i zapomniał zabrać.
I tak powinniśmy to zgłosić.
Zanieś do rzeczy znalezionych.
Może przedtem tam zajrzyjmy?
Nie wolno tego dotykać.
Trzymajmy się procedury.
Sukinkot musiał to zostawić akurat pod twoją ławką, co?
Mamy tutaj porzuconą torbę...
Podejrzany pakunek.
Podejrzany pakunek w sektorze czwartym.
Powinniśmy wyznaczyć strefę zagrożenia.
- Odsunąć ich. - Strefę?
Richard, odbiło ci?
Wiesz co? Wolałbym wyjść na świra, niż teraz się pomylić.
Kurde, Richard. Tam pewnie jest piwo.
Mamy zagrożenie na dole. Musimy was ewakuować.
Jakie zagrożenie?
Podejrzany pakunek przy wieży nagłośnieniowej.
Policja już wie. Są na miejscu.
Jeśli gliny każą nam iść, to pójdziemy.
To środek występu. Nie przerwiemy go ot tak.
Jeśli będę musiał tu wrócić,
nie będzie czasu na pytania i wahanie.
Cześć, panowie.
Mamy zagrożenie bombowe przy wieży. Powinniście o tym wiedzieć.
W DC alarmy bombowe są co chwilę. Zawsze fałszywe.
Jak chcesz. Ja się zmywam.
Masz coś?
Tutejszy glina odkrył wczoraj, że jest dalekim kuzynem polskiej gimnastyczki.
Dobry temat?
Jakoś mi nie stanął.
Mnie też.
Nieźle wyglądasz.
Dzięki.
Masz zapalniczkę?
Wiesz, że nie palę.
Dobra, poszukam ognia i tu wrócę.
Zabiją cię.
Wszyscy od czegoś umrzemy.
Nie dzisiaj.
WIEŻA OŚWIETLENIOWO-NAGŁOŚNIENIOWA
Silver, mamy w środku jedenaście osób.
Uprzedziłem ich o wszystkim.
Jeszcze nie ewakuujemy.
Wiesz, że to fałszywy alarm?
- Tak? Ochłoń. - W sprawie pakunku?
- Tak. Co mamy? - Za mną.
To tam. Przepraszamy, przejście proszę.
Przepraszam.
911, Atlanta.
W Centennial Park jest bomba.
Co?
Macie trzydzieści minut.
Znasz adres Centennial Park?
Proszę się przesunąć.
Przepraszam, odsuńcie się.
Zejdźcie z ławki, chłopcy.
Zmęczyłam się, mamo.
- Wstańcie. - Ja też.
Możecie panie opuścić ławkę?
Zapraszam z nami.
Parę zdjęć i do domu.
Dobra.
Proszę tędy.
To tutaj.
Nie wiem, jak długo tu leży.
O Boże. Mówili o tym na szkoleniu.
”Jeśli zobaczysz, że facet od bomb robi się blady, uciekaj”.
Trzy bomby rurowe. Największe, jakie widziałem.
Trzeba oczyścić obszar w promieniu 30 metrów.
Macie koc antybombowy?
Saperzy będą tu za 20 minut.
Richard...
Już nigdy nie będę ci dosrywał.
- Odsuwamy się! - Do tyłu.
- Cofnąć się. - Proszę się przesuwać!
Pomóżcie nam, proszę. Odsuńcie się od wieży.
Naprzód!
Ludzie, musicie nam pomóc oczyścić teren.
Musicie się przesunąć, proszę! I to już!
Uśmiech.
Proszę się przesuwać.
Przesuńcie się!
Ludzie na końcu, w stronę sceny.
Przesuwajcie się.
Mrugnęłam. Cyknij drugi raz.
Lewo, prawo.
Proszę się przesuwać.
Proszę, nikomu nic się nie stało.
Nie stajemy.
Do tyłu. Nie zatrzymujcie się.
Pomóżcie nam. Nie ma powodu do obaw.
Nie zatrzymujemy się. Proszę pani, nie stajemy.
Dziękuję. Przesuwamy się.
- Tędy. - Ostrożnie.
Uważajcie na tamtą ławkę.
Musimy stąd iść!
Tu jest bomba! Natychmiast wychodźcie!
Natychmiast na dół!
Nie zatrzymujcie się! Tylko patrzcie pod nogi. Ostrożnie.
Przepraszam.
Panowie, trzeba się ewakuować!
Słyszycie mnie?
Trzeba ewakuować wieżę! Mamy tu bombę! No już!
Trochę bliżej sceny.
Niech wszyscy odsuną się od wieży.
Panowie, musimy stąd iść. No już.
Tu jest bomba! Musisz stąd iść!
Boisz się, że stracisz koncert Jack Mack?
No już! Wszyscy na dół!
Tu jest bomba!
Dalej, chłopcy. Ruszcie się!
Ruchy, ruchy, ruchy!
Jakby wam się w gaciach paliło! No już!
Budynek czysty.
Lepiej stąd idź, Richard.
- Tak, ty też. - Idź.
Ludzie, odsuńcie się od wieży!
- Już! - Mamy opuścić teren?
Co się dzieje?
Idźcie w stronę ulicy! Wszędzie byle nie tu.
Jaja sobie robicie?
Musimy iść! Tu jest bomba...
Nic wam nie jest?
Tak, chyba.
Mamo.
No już, tędy. Chodźmy.
Chodź, skarbie.
Chodźmy.
Biegnij.
O Boże.
Wszystko gra?
Mocno oberwałeś?
Nic mi nie jest.
W porządku.
Dasz radę, brachu.
Pomoc w drodze. Nie ruszaj się.
Możemy prosić o pomoc medyczną?
Odsuńcie ich! Może być druga bomba!
Nie zatrzymujcie się!
Idźcie!
W tej chwili.
Mamy rannych. Potrzebne wsparcie.
Natychmiast!
Nie zatrzymujcie się. Podążajcie za strzałkami.
Mamo?
Mieliśmy tu eksplozję. Przyślijcie wszystkie dostępne karetki.
Czekaj. Potrzebuję pomocy.
To zabójstwo. Jest nasza.
Park należy do stanu. Czyli nasza.
Możecie obaj wypierdalać. To sprawa ATF.
Zamknijcie już ryje, bo to przestępstwo federalne.
To oznacza naszą jurysdykcję. FBI.
Chcecie pomóc, zadbajcie, by zajęto się rannymi
i zabezpieczcie teren. Pomóżcie nam znaleźć sprawcę.
Cześć, mamo, chyba włączyła mi się sekretarka.
Tu Richard. Jestem tutaj.
Wybuchła tu bomba, ale nic mi nie jest.
Zadzwoniłem tylko, żeby ci powiedzieć... Jak się obudzisz, włącz telewizor.
Kocham cię.
- Hej. - Cześć.
Dobry Boże.
Ktokolwiek to zrobił, proszę, spraw, żebyśmy znaleźli go jako pierwsi.
I proszę, ktokolwiek to jest, niech będzie zajebiście interesujący.
Amen.
MIEJSCE PRZESTĘPSTWA ZAKAZ WSTĘPU
Ty jesteś Jewell?
- Tak, proszę pana. - Tim Barker, rzecznik AT&T.
Dobrze słyszałem? Ty odkryłeś tę bombę?
Tak, proszę pana.
Jesteś bohaterem, wiesz o tym?
Wykonywałem swoją pracę.
Miło, że tak mówisz, Richard,
ale wiele osób chce z tobą pogadać.
Nie masz nic przeciwko?
CNN, Katie Couric, taka półka.
Twój szef się zgodził.
Wie pan, tych ludzi ewakuowało mnóstwo osób.
Policja, służby medyczne, nie tylko ja.
Ale to ty zauważyłeś pakunek. To ciebie chcą usłyszeć.
Podać ci coś do picia?
Wypiłbym filiżankę kawy,
- skoro mam mówić w TV. - Naturalnie.
Jest z nami Richard Jewell,
ochroniarz, który pierwszy zauważył plecak z bombą i zaczął
ewakuację, nim wybuchła.
- Richardzie Jewell, witamy. - Dziękuję.
Obwołano cię bohaterem. Czujesz się nim?
Nie, proszę pani, mam poczucie,
że byłem osobą, która zrobiła coś, co do niej należało.
Znalazłem się tam, gdzie trzeba,
i postępowałem tak, jak mnie wyszkolono.
Prawdziwi bohaterowie to paramedycy, strażacy
i agenci, którzy stanęli
pomiędzy bombą i ludźmi, którzy nie chcieli się odsunąć,
bo to oni wzięli na siebie większość odłamków.
- Brawo, Radar. - Odegrał pan ważną rolę,
będąc, gdzie trzeba i robiąc, co trzeba.
Bardzo pani dziękuję.
Dziękuję za wizytę.
Dzięki za zaproszenie. Doceniam to.
Za chwilę wracamy do wydarzeń w Atlancie.
Zuch chłopak.
Szukaj.
Właśnie. Szukaj.
Tutaj. Mamy coś.
Jakie wrażenia, Richard?
Chyba poszło nieźle.
Wszyscy byli mili. Sprawili, że dobrze się czułem.
- Byłeś świetny. - Dobra robota.
Dziękuję.
Mam do was pytanie.
Pracowałem z facetami, którzy wczoraj oberwali.
Green, Silver, Miller.
Wszystko z nimi dobrze?
Tak. Mówią, że wszyscy gliniarze w pełni wyzdrowieją.
- Świetnie. Bardzo dziękuję. - Dzięki.
Kogoś ci przedstawię.
Pan Brenner z Bernstein i Crane.
No wiesz, wydają książki.
Miło pana poznać.
Cześć, Richard. Miło poznać.
Chcę pomówić o twojej historii.
Masz chwilkę?
- Mam? Mogę z nim pogadać? - Jasne.
Dobrze. Chodźmy na kawę.
Albo lepiej coś zjedzmy.
Z tego powodu protestować nie będę.
Postawimy ci coś.
Nie, nie, nie. Muszę kończyć.
Richard.
O mój Boże.
Jesteś wszędzie.
Telefon nie przestaje dzwonić.
Potrzebuję sekretarki.
Ja chyba też potrzebuję sekretarki.
Jakiś gość z Nowego Jorku właśnie zapytał, czy nie napiszę książki.
Chyba nie mówisz serio.
Nie, wcale nie żartuję.
Powiedzieli mi, że podobno...
O Boże.
Podobno mają kogoś, kto wymyśla, co będzie w takiej książce,
spisują to, a potem pytają tylko,
”tak czy nie”, ”prawda czy fałsz”, ”tak było?”. I płacą ci.
Robisz to za kasę.
Boże, jesteś gwiazdą rocka.
Nawet Tom Brokaw mówił o tobie.
Nie jestem w stanie myśleć.
Wszystko w porządku? Tak długo byłeś na nogach.
- To było straszne. - Wybacz. Nawet cię nie przytuliłem.
- To było takie okropne. - Wiem, byłem tam.
Mój Boże.
Dziękuj Bogu, że cię tam nie było.
Mogłaś tam być.
- Wiem. - To by mnie dobiło.
Byłaś tam przedwczoraj na Kennym Rogersie.
A gdybyś tam była wczoraj?
Wiem. Siadaj.
Musisz być bardzo głodny. Podam ci coś.
Mój Boże.
Oj, mamo, mówię ci,
to był kompletny chaos, mamo.
I pomyśleć, że mogłem wziąć chorobowe.
Pomyśl, jak się wczoraj czułem.
- Wiem. - Mogłem wziąć chorobowe.
Wiem.
- I co wtedy? - O Boże.
Shaw.
- Kończę. - Wszystko gra?
Nie.
Wybuchła na mojej zmianie.
To mój jebany park.
Mieliśmy tam za mało obserwatorów. To nasza wina.
Po prostu złapmy gnoja, tak?
Tak.
Przejedź się do Hrabstwa Habersham.
Sprawdź byłego zastępcę szeryfa.
Mógł mieć związek z bombą.
Kto to?
Ochroniarz.
Hej, Richard.
Brawo, stary.
Jesteśmy naprawdę dumni.
Dziękuję.
Doktorze Cleere, dziękujemy za skontaktowanie się z FBI
w sprawie pańskich podejrzeń wobec Richarda Jewella.
Żeby to było jasne. O nic go nie oskarżyłem.
W pełni to rozumiemy.
Znalazł się teraz w centrum uwagi.
O podobną uwagę stale zabiegał tutaj.
Nękając studentów, zatrzymując ludzi na drodze.
Chore zachowanie.
Uznałem, że gdyby te obawy były uzasadnione,
gdyby w istocie nie był bohaterem, którym go obwołano,
a ja miałbym informacje istotne dla sprawy, które bym zataił,
mógłbym narazić życia.
Doktorze Cleere, postąpił pan słusznie.
Może pan być spokojny. Zajmiemy się tym.
- Możemy zabrać te akta? - Proszę.
Zrobimy kopię i je odeślemy.
Czemu komitet organizacyjny igrzysk znowu otwiera ten park?
Gówno mamy!
Chcę usłyszeć więcej o Jewellu.
Patrick?
Kiedy patrzę na Jewella,
myślę o alarmie bombowym na Olimpiadzie w Los Angeles w 1984.
Glina zostawił torbę w autobusie, a potem ją znalazł.
I pożarach w Idaho z tego lata,
sprawce strażaka, który chciał zapunktować przy gaszeniu.
Rysuje nam się tu pewien profil.
Fałszywy bohater.
W wywiadach Jewell opisuje zamach niejasno
i wygląda nieswojo, kiedy mówi o ofiarach.
Również jego wypowiedź w telewizji,
że chce wrócić do służby w policji, wydała mi się nieco niestosowna.
Wiele z tego niepokoi.
A wszystko, czego dowiedział się agent Shaw,
pasuje do tego profilu.
Zgadzasz się z tym, Tom?
Tak jest, zgadzam.
Weźmy go pod lupę.
- Watson? - Tak?
Rozmowa na linii jeden.
To Bill Gates z pytaniem, czy przyda mi się milion dolców?
Jeśli tak, potwierdzam.
To Richard Jewell.
”Ten” Richard Jewell?
”Ten” Richard Jewell, linia jeden.
- Halo? - Panie Bryant.
Przepraszam, że zawracam głowę.
Dostałem pański numer w informacji.
Może pan mnie pamięta.
Radar, mów do mnie Watson. Jesteś teraz bohaterem narodowym.
Fajnie, że dzwonisz, bo kończą się snickersy.
Dziękuję panu. Jak się pan miewa? Jak rodzina?
Doskonale.
Widzę, że skończyłeś z grami wideo.
Tak, nie planowałem tego, ale chyba tak.
Dobra robota. Masz prawo być dumny. Co mogę dla ciebie zrobić?
Dzwonię do pana,
bo chcę zapytać, czy załatwiał pan kiedyś umowę na książkę?
A co?
Po zamachu zgłosili się goście z Nowego Jorku,
chcą, żebym napisał książkę,
a ja nie mam o tym bladego pojęcia
i pomyślałem, że może pan zdoła mi pomóc.
Jasne. Trochę nie moja działka,
ale w końcu to też umowa, możemy pogadać.
Nie pracuje pan już w agencji od small businessu?
Bo zacząłem od nich.
Nie, odszedłem.
Dlaczego?
Życiowa decyzja.
Jaki masz numer telefonu?
- Mój numer to 404... - 404...
- 194... - 194...
- 8188. - 8188.
No dobra, nic nie podpisuj,
zanim tego nie zobaczę. Od tego zaczniemy.
Tak jest.
Nawet nie przyłożę długopisu do kartki. Poczekam.
I dziękuję, że poświęcił mi pan czas.
Nie ma sprawy.
Dobrze, na razie.
- W kontakcie. - Tak jest.
- Dobra. - Na razie.
Nie, nie.
Nie nakręcaj się za bardzo.
- Nie. - Tak.
Uspokój się, narwana kobieto.
No proszę, Bill Miller.
Miło cię widzieć. Trochę minęło.
Ja też się cieszę, Bobi.
Gdzie bohater?
Jest tutaj. Wejdź.
Jak sądzisz, co to za ładunek?
Nie jestem pewny, jakiego materiału gość użył.
To mógł być czarny proch, główki od zapałek,
może odmiana chloranu zmieszana z gwoźdźmi.
Wiesz, co w tym jest zabawne? Pakunek miał eksplodować, prawda?
Więc kiedy te pijane dzieciaki go odwróciły,
ocaliły życie wielu ludziom.
Bo miał wybuchnąć w tłum, żeby było jak najwięcej ofiar.
Ale kiedy ustawili go na denku, wybuchł w górę.
Prawie cała artyleria poszła w niebo.
Wybuchł.
Musiała tam być jakaś bateria
i jakiegoś typu urządzenie odliczające, choćby prosty zegar.
Może zegarek na rękę, jak ten, który noszę.
Zależy jaką technologią gość dysponował.
Niektórzy z nich, zwłaszcza byli wojskowi
albo geniusze z jakiegoś uniwersytetu,
mogą używać kombinacji różnych taktyk bombowych.
Potem inni ludzie ich naśladują.
- Przy okazji pewnie tracąc palce. - Tak.
Ale to zależy od tego, o kim mowa i kto sporządza bombę.
Cóż...
Fajnie wysłuchać twojej opinii. Widzę, że trochę zgłębiłeś temat.
Kto wie?
Takim bombiarzem mógłbyś być ty albo ja.
Niektórzy z tych facetów wyglądają jak zwykli ludzie.
Wielu tak wygląda.
Tak.
Musicie być teraz pod dużą presją.
Nie większą niż zwykle.
Jasne, ot jeszcze jeden
typowy zamach bombowy w trakcie olimpiady na amerykańskiej ziemi.
Nic wielkiego.
Wy też musicie odczuwać ciśnienie, co?
CNN nawija o tym na okrągło.
Dlatego masz na sobie
ten strój?
Daj mi coś do druku.
Kathy, wiesz, że nie mogę.
Wiem, że Biuro już się komuś przygląda.
Skąd takie przypuszczenie?
Przyjaciele.
- Przyjaciele? - Źródła.
Źródła?
Kto to jest?
Z nimi się nie udało,
skąd myśl, że rżnąc się ze mną, coś wskórasz?
Kathy, martwi mnie,
że ludzie nie rozumieją, ile pracy wymaga taka sprawa.
Harujesz całą dobę, 7 dni w tygodniu.
Masz rację.
Może mnie wyedukujesz?
Nie pozwolę tego spieprzyć.
To była masakra. Cud, że nie zginęło więcej ludzi.
Nigdy nie dałabym nic do druku, nie potwierdzając tego z innym źródłem.
A to lokowałoby nas w zupełnie innym obszarze.
Jak wiesz.
Naprawdę?
Jakim obszarze?
Musisz się przekonać.
Przyglądamy się ochroniarzowi, Jewellowi.
- Nie ściemniasz? - Nie.
Faceta, który znalazł bombę,
traktuje się, jak faceta, który znalazł zwłoki.
Ale ten facet ma fatalną przeszłość.
Idealnie pasuje do profilu bombiarza-bohatera.
Ten tłusty chuj, który mieszka z matką. Oczywiście.
Jak mogłam to przeoczyć? To niesamowite.
Dobry jesteś.
Jesteś bardzo dobry.
Tak.
Nie mamy za wiele czasu. Chcesz wziąć pokój czy u mnie w aucie?
To się dzieje.
Wynośmy się stąd.
- Dobra. - Tak.
Kotku, chcę, żebyś coś dla mnie dopieścił.
Przepisać twój tekst?
Wiesz, że mam przyciężki styl, a to coś wyjątkowego.
To znaczy?
Nic takiego. Chodzi o to, że...
FBI podejrzewa Richarda Jewella, że to on jest bombiarzem.
Teraz masz czas?
- Ile tylko chcesz. - To do roboty.
Powiedz mi wszystko.
Dokąd idziesz?
Po notatki.
”Ochroniarz, który doniósł policji o bombie,
która eksplodowała w Centennial Park,
jest celem śledztwa federalnego w sprawie incydentu,
w którym zginęły dwie osoby, a ponad sto zostało rannych.
Richard Jewell, lat 33, były funkcjonariusz,
pasuje do profilu samotnego bombiarza.
To najczęściej sfrustrowany biały mężczyzna, były funkcjonariusz,
żołnierz albo niespełniony policjant, który pragnie zostać bohaterem.
Po zamachu Jewell stał się sławny,
występując w The Today Show”.
FBI wie, że to masz?
Moje źródło mówi, że mają to wszyscy.
Stacje telewizyjne.
CNN.
Mój człowiek w GBI mówi to samo. FBI prześwietla Jewella.
To czemu nikt o tym nie doniósł?
Nie sądzicie, że to ściema?
Do diabła, John, to jest nasza olimpiada.
Jeśli odpuścimy taki temat, to co my tu kurwa robimy?
Dobrze.
Wieczorne wydanie na przemiał. Podmieniamy jedynkę.
Puszczamy to.
Dziękuję.
Oglądacie Wiadomości CNN.
Poproszono nas o przekazanie tej historii słowo w słowo.
”Ochroniarz”, i to cytat z Atlanta Journal,
”który doniósł policji o bombie, która wybuchła w Centennial Olympic Park,
jest celem śledztwa federalnego...”
Krótko podsumowując, napływają do nas szczegóły
sprawy, która może być przełomem...
FBI PODEJRZEWA, ŻE ”BOHATER” PODŁOŻYŁ BOMBĘ
Gratuluję.
Tak!
Kto do chuja dał AJC cynk o śledztwie?
Shaw!
- Tak? - Dawaj tu Jewella.
Przesłuchanie niekonfrontacyjne, dziś!
AUTORZY: KATHY SCRUGGS I RON MARTZ
- Słucham? - Richard Jewell?
Tak. Jestem Richard.
Agenci Dan Bennet, Tom Shaw, FBI. Znajdzie pan chwilę?
Tak, znajdę chwilę. Proszę wejść.
Dziękujemy.
Dzień dobry.
Mamo, to agenci Bennet i Shaw.
To moja matka, Bobi.
- Jak leci? - Miło mi.
Co mogę dla was zrobić?
Biuro pracuje obecnie nad filmem szkoleniowym
o postępowaniu z podejrzanymi paczkami i liczymy na pański udział.
Co pan na to?
Z radością wam pomogę. Tak, jak najbardziej.
Udało ci się. Pokazałeś, jakim możesz być gliną.
No proszę.
Z tym że nagrywamy to dziś.
Więc chcemy,
żeby wpadł pan teraz do biura,
bo trochę goni nas czas. Pasuje panu?
Zrobiłbym to z chęcią, ale jeszcze pracuję.
Mam zmianę.
To nie potrwa długo, Richard.
Wiecie co? To chyba da się załatwić.
Zadzwonię i powiem im, że trochę się spóźnię.
Chcę wam pomóc i też jestem stróżem prawa.
- Wiemy. O tak. - Wiemy.
Tak.
Czyli może pan się zbierać?
- Tak. - Świetnie.
- Zróbmy to. - Miło było poznać.
Dziękujemy.
- Wzajemnie. - Uroczy dom.
Nie wiem, co się dzieje.
Jestem z ciebie taka dumna.
O Boże.
Panie Jewell, co tu robi FBI?
Panie Jewell, co panu powiedzieli?
Może pan wrócić do pracy?
Tak.
Może pan? Jest pan wolny?
Tak.
Jest pan sprawdzany przez FBI?
Domyślam się, że sprawdzą każdego, kto był w parku tamtej nocy.
W tym również was.
Dostał pan już zakaz opuszczania miasta?
Nie.
- Aresztowano pana? - Ma pan swobodę poruszania?
Możesz iść, dokąd chcesz, Richard?
Z kim współpracujesz?
Jak skomentujesz sytuację,
że mówi się o tobie jako o głównym podejrzanym?
Co się dzieje, Richard?
- Nie jestem podejrzany. - Czemu rozmawiasz z FBI?
Panie Jewell, czego chce od pana FBI?
Powie nam pan coś więcej?
FBI WYDZIAŁ W ATLANCIE
Przepraszam, chyba śledzą mnie jacyś dziennikarze.
Nie. To nasi ludzie, kolego. To nasi ludzie.
”Richard Jewell, lat 33, były funkcjonariusz...”
jak głosi artykuł: ”pasuje do profilu samotnego bombiarza.
To najczęściej sfrustrowany biały mężczyzna, były funkcjonariusz,
żołnierz albo niespełniony policjant, który pragnie zostać bohaterem.
Ochroniarz, który doniósł policji o bombie...
PODEJRZANY O ZAMACH
...która wybuchła w Centennial Olympic Park”.
Czyli, dopóki sprawy nie potoczyły się źle,
ten wieczór wyglądał całkiem zwyczajnie, tak?
To był normalny wieczór, tyle mogę powiedzieć.
Wszyscy się świetnie bawili.
To było jak święto.
Żadnych oznak...
Tak, dobrze się bawiłeś.
Bawiłem się. Było miło.
Ale było tam paru facetów,
z puszkami piwa albo czymś takim?
Facetów za wieżą.
Co tam robili? Rzucali...
- Butelkami po piwie. - Butelkami.
Wygłupiali się, pajacowali.
Przerwałem im, nawinąłem gadkę i sobie poszli. Tak.
I to było za wieżą?
- Tak jest. - Dobrze.
A kiedy wróciłeś pod wieżę,
zobaczyłeś ten porzucony pakunek?
- Tak jest. - Dobrze.
A widziałeś kogoś oddalającego się od tej ławki?
Gdyby tak było, śledziłbym tę osobę.
Tak.
Więc nie wiesz, kto mógł podłożyć bombę?
Nie, proszę pana.
Ale ktokolwiek to zrobił, powinien iść na krzesło.
Też tak uważamy, Richard.
Bezwzględnie.
Oto co zrobimy.
Dążymy do autentyzmu,
a rzecz dotyczy też sposobów postępowania z podejrzanym.
Jasne? Więc teraz będziemy udawać,
że trafiłeś tu w takim charakterze.
- Dobrze? - To...
Odczytamy ci prawa Mirandy, a ty się ich zrzekniesz.
Damy ci formularz do podpisu.
To będzie niezłe.
Realistyczne.
Tak. Podpiszesz się tu na dole,
my to sfilmujemy,
a potem będziemy kontynuować przesłuchanie.
Dobrze.
Tak.
Może nie wyraziłem się jasno.
Musisz fizycznie podpisać ten dokument.
To prawdziwy dokument.
Oczywiście. Dążymy do autentyzmu, Richard.
Musi wyglądać prawdziwie. W filmie.
Przepraszam pana.
Chyba nie czułbym się komfortowo, podpisując coś takiego.
Richard, chcemy tylko...
Wiecie co? Może zrobimy krótką przerwę?
- Zatrzymaj kamerę. - Dobra.
- Tak. - Wyjdziemy na słowo.
- Zaraz wrócimy. - Zaraz.
Byłem zastępcą szeryfa.
W Hrabstwie Habersham.
W porządku, Richard,
udajemy, że nic się nie stało.
Włączymy nową taśmę. Dobrze?
Zrobimy teraz tak...
Proszę. Mam.
Wyjmujemy ją i do kosza.
Zrobimy teraz tak. Agent Bennet wróci do pokoju,
przedstawi się, wylegitymuje,
jak na profesjonalnym przesłuchaniu,
a my przeczytamy ci prawa Mirandy.
Po co miałby to robić?
Dla autentyzmu, Richard.
To ma wyglądać autentycznie.
Proszę wejść, agencie Bennet.
Panie Jewell,
agent specjalny Dan Bennet, FBI.
- Przepraszam. - Ma pan prawo.
Powinienem skontaktować się z moim prawnikiem.
Po co miałbyś to robić?
Jesteś bohaterem, prawda?
Czy chcesz nam coś powiedzieć?
Nie.
Chyba lepiej, jeśli do niego zadzwonię.
Dobrze.
Proszę bardzo.
Wciśnij dziewięć.
Halo, chciałbym uzyskać numer telefonu...
Nazywa się Watson Bryant. Jest prawnikiem.
Dziękuję. Tak, proszę mnie połączyć.
Włącza się sekretarka.
- Zostawię wiadomość. - Śmiało. Zostaw wiadomość, to będzie...
To Watson.
Watsonie, tu Richard Jewell,
telefonuję w związku
z dosyć poważną sprawą.
Oddzwoń do mnie.
Jestem w biurze FBI w Atlancie.
Oddzwoń w wolnej chwili.
Dziękuję. Na razie.
Nie wyłączaj telefonu. Nie mogę cię złapać.
Co się dzieje?
Toner się skończył?
- Dzwonił trzy razy. - Kto?
Kto? Richard.
Trzy razy, z pokoju przesłuchań FBI.
No dobra, spokojnie.
Jezu Chryste.
Jestem jedynym prawnikiem, jakiego zna?
Tak.
Według gazety...
Biuro ma niepodważalne dowody.
Tam, skąd pochodzę,
kiedy rząd mówi, że ktoś jest winny, wiadomo, że jest na odwrót.
Tu jest inaczej?
Nie wiem. To wygląda bardzo źle.
Wszystko mi jedno.
Jutro dostaniemy trzy albo cztery sprawy podobnego formatu,
a ty masz tyle pracy.
Połącz mnie z biurem terenowym FBI, dobrze, Nadya?
W tej chwili.
Dziękuję.
Chyba że jesteś zajęta.
- Nie masz nic innego do roboty? - Nie mam.
Watson Bryant, adwokat Richarda Jewella.
Chciałbym rozmawiać z klientem.
Przykro mi, nie mamy tu nikogo takiego.
Właśnie, że macie.
Łącz mnie pan z moim klientem.
Proszę zadzwonić później. Może pojawią się nowe informacje.
Wykręć ten numer jeszcze raz.
Watson Bryant, adwokat Richarda Jewella.
Za chwilę dzwonię do Mike'a Wallace'a z 60 Minutes,
zapytać, czemu FBI odmawia obywatelowi konstytucyjnego prawa do adwokata.
Może pan przeliterować swoje nazwisko?
Telefon do ciebie.
Halo?
Richard, tu Watson. Co ty tam robisz?
Mówili, że mam wystąpić w filmie szkoleniowym.
Nie, nie masz...
Jesteś podejrzany.
Czytałeś gazety?
Podpisałeś coś? Przyznałeś się do czegoś?
Oczywiście, że nie. Nie zrobiłem tego.
Dobrze, posłuchaj mnie. Posłuchaj mnie uważnie.
Nic już nie mów. Nikomu.
Rozumiesz?
Zabieraj się stamtąd.
Daj mi agenta, który dowodzi.
Chce z panem pogadać.
Mówi agent Shaw.
Przesłuchanie skończone.
Ani słowa więcej, jasne?
W pełni współpracuje.
Mówiłem niewyraźnie?
Koniec pytań!
Wypuśćcie go stamtąd, słyszy pan?
Dobrze. Życzę miłego...
Rozłączył się.
Masz bardzo hałaśliwego prawnika. Gratuluję.
Oskarżyli cię?
Zrobiłeś to? Podłożyłeś tę bombę?
Richard, co powiedziało ci FBI?
Richard, co mówili?
Co powiedziało ci FBI?
FBI cię oskarżyło?
Podłożyłeś tę bombę?
Powiesz nam coś o przesłuchaniu?
Richard, co mówiło ci FBI? Powiedz nam.
Mamy kłopot z połączeniem z Blaine'em Scottem.
Wkrótce przekaże nowe fakty.
Opowie też o sytuacji drogowej. Od czasu, gdy Centennial Park...
Każdy chce mnie dopaść.
...jedynym źródłem informacji.
Będziemy z nim w łączności. A teraz wracamy
do NBC News i Toma Brokawa.
Spekuluje się, że FBI
jest bliskie zamknięcia sprawy.
Zapewne mają dowody, by go zatrzymać,
zapewne też, by oskarżyć,
ale chcą mieć pewność, że go skażą.
Są jeszcze niejasności.
Czemu mówił takie rzeczy?
To był Tom Brokaw z nowymi informacjami o zamachu w Centennial Park.
Kiedy powrócimy...
Nie wiem.
- Kto to? - Nie wiem.
Nie wiem, kim jest ten facet. Chodź, bierzmy go.
Proszę pana? Kim pan jest? Jest pan przyjacielem Richarda?
Kogo pan tu odwiedza?
Przyjaźni się pan z Richardem?
- Co pan tu robi? - Kim pan jest?
Jestem przyjacielem Richarda.
Może coś więcej? Pomagał pan przy bombie?
Jak się pan nazywa? Niech pan coś powie.
Jest pan z rodziny?
Jestem przyjacielem Richarda.
Cześć.
- Cześć. - Niezły tam bajzel.
Masz dla mnie te 100 dolców?
Pani musi być mamą.
Jak leci? Jestem Watson.
Przykro mi, że świat kompletnie oszalał.
To irytujące.
Wyłączmy to, zgoda?
Jakby ktoś świdrował ci uszy.
Przez jakiś czas będziesz rozmawiał tylko ze mną.
Nie otwieraj więcej ust w obecności gliniarza,
agenta FBI, kogoś z GBI, ani nawet przeprowadzacza.
Czy to jasne?
Wychowano mnie w szacunku do władzy.
Synu, władzę to masz tam za oknem, czyhającą, żeby pożreć się żywcem.
Może piwo?
- Tak, przepraszam. Już przynoszę. - Dzięki, Radar.
Tak.
Muszę zostać z synem sam.
Obecność osoby trzeciej zawiesza przywilej adwokacki.
Jeśli są inne osoby, wtedy mają prawo
zapytać o treść rozmowy.
Nie.
Miło cię poznać. Bez urazy, Bobi. Dzięki.
Należysz do jakiejś grupy ekstremistów, Richard?
Nienawidzę takich rzeczy.
Jakieś powiązania antyrządowe?
Nie.
Masz kumpli powiązanych z organizacjami skrajnymi?
Nie, nie wydaje mi się.
Kultami religijnymi?
Nie, chyba że baptyzm to kult religijny.
NRA?
To NRA jest organizacją skrajną?
Zadawałeś się kiedyś z członkami Ku Klux Klanu?
Jeśli tak było, na pewno nie świadomie.
Rozmawiałeś z innymi prawnikami w sprawie umowy na książkę?
Nie. Tylko z tobą.
Richard, to poważne przestępstwo.
Grozi ci kara śmierci.
Pomogę ci, ale muszę znać prawdę.
Zrobiłeś to?
Nie.
Pytasz, czy to zrobiłem?
Pytam, czy miałeś jakikolwiek związek z zamachem w Centennial, tak.
Więc jeśli miałeś z tym coś wspólnego,
odegrałeś jakąś rolę...
Nie podłożyłem tej bomby w Centennial Park
i błędnie założyłem, że ty to wiesz.
W porządku, skopmy dupska tym zasrańcom.
Zgoda?
Jest pan jego adwokatem?
Co pana łączy z Richardem Jewellem?
FBI popełniłoby zaniedbanie, nie przesłuchując Richarda Jewella.
Wykonują swoją pracę.
Kiedy kolejne spotkanie?
Wykonują swoją pracę.
Chcą być pewni, że zbadali wszystkie wątki.
Spotkacie się ponownie?
Przepraszam.
Tak. Przyjaźnię się z Richardem od 10 lat.
- Jest pan jego prawnikiem? - Tak.
Podłożył tę bombę?
Jak się pan nazywa?
Będzie pan go bronił?
Możliwe.
To już nie prawo nieruchomości, co?
Jezu Chryste!
Coś ty za jedna?
Mogę być najlepszym przyjacielem.
Kathy Scruggs. AJC.
Któż by inny.
Wyjdź.
Masz prawdziwego obrońcę dla Richarda?
Bez komentarza.
- Wyjdź. - ”Bez komentarza” to nie pomoc,
więc i ja ci nie pomogę.
Właśnie to chcesz zrobić? Chcesz mi pomóc?
Watson, chyba nie wiesz, na co się porywasz.
Mówimy tu o rządzie USA
i śledztwie w sprawie terroryzmu.
Potrzebujesz mnie.
Posłuchaj, szalona kobieto, zadzwonić po gliny?
Proszę bardzo.
Kochają mnie. Stale opisuję ich historie.
Daj mi opisać twoją.
Zadam ci tylko kilka pytań.
- Pomogę ci... - Wyjdź.
- Masz tupet. - Owszem.
Wysiadka.
No już. Tylko kilka pytań.
- Wyjdź. - Działajmy razem.
- No już, wezmę notatnik. - Wypierdalaj stąd!
Jazda z mojego samochodu!
Mam dość tego pieprzenia.
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
- Spokojnie. - Nigdy nie byłem w TV.
Poradzi pan sobie.
Adwokat pana Jewella, pan Bryant.
- Dziękuję za przyjście. - Proszę.
Co mówią panu władze o podejrzeniach wobec klienta?
Nic.
Nie komunikujecie się?
ADWOKAT RICHARDA JEWELLA
Powiedziano mi tylko, że go nie aresztują.
To usłyszałem wczoraj.
Wierzy pan w to?
Nie.
Czyli aresztują go?
Nawet gdyby zamierzali, i tak by mi nie powiedzieli.
Jak pan ocenia sposób, w jaki FBI potraktowało klienta,
- wszczynając dochodzenie? - Partacz,
który chlapnął, że śledztwo dotyczy Richarda Jewella,
zasłużył na wyrok albo daleko idące konsekwencje.
Nie uważam, że to dochodzenie
powinno być prowadzone w świetle reflektorów, tak jak teraz.
Co klient powiedział panu o przeszukiwanym dziś domku?
Zdaje się, że tam mieszkał.
Musi pan coś pojąć.
Odkąd zeszłej nocy zaczęła się ta sprawa, ledwo znajduję czas,
żeby złapać oddech.
Zajmowaliśmy się mediami, FBI
i nawet nie miałem okazji przeprowadzić gruntownego wywiadu na temat spraw,
o które mnie pytacie.
To skąd przekonanie, że jest niewinny?
Bo znam Richarda.
Spojrzałem mu w oczy i zapytałem.
Ale nie wiedział pan o domku.
Ani o wcześniejszym aresztowaniu.
O wcześniejszych wykroczeniach.
Nie wiedział pan o wielu rzeczach.
Nie przeprowadziłem gruntownego badania historii Richarda.
Rozumiem to.
Ale skoro pan tego nie zrobił
i o tylu rzeczach nie wiedział,
skąd przekonanie, że to nie on?
Bo mu wierzę.
Tak po prostu?
Tak. Zgadza się.
Nie wiem wielu rzeczy o ludziach, których znam.
Nie mam akt policyjnych Richarda. Może pan ma.
Nie zdążyłem zapoznać się z paroma rzeczami. To wszystko.
Ale fakt, że o nich nie wiem, nie oznacza, że nie mogę ocenić,
jaką rolę odegrał Richard w tej sprawie.
Wiedział pan, że Biuro Szeryfa Habersham
zaleciło mu zasięgnąć porady psychologa?
O tym też nie wiedziałem.
Ale znam wiele osób, którym przydałby się psycholog.
Watsonie Bryant, bardzo dziękuję.
Na razie. Dziękuję.
Jest dwadzieścia dwie po. Za chwilę wracamy.
Chcemy zapewnić opinię publiczną,
że mimo tragedii z ostatniego wieczoru, Atlanta jest bezpieczna.
Halo?
Byłeś aresztowany za podszywanie się pod policjanta?
Tak, raz.
- To było skomplikowane. - Było...?
Zamierzałeś mi powiedzieć?
Tak, oczywiście.
W tym zamieszaniu wczoraj po prostu zapomniałem.
Jezu Chryste! Co do...?
O czymś jeszcze zapomniałeś?
Bo właśnie dostałem zdrowo po dupie w jebanym Today Show!
Wielkie dzięki.
Kolejne świetne wieści.
Człowiek, który ma być królem, Michael Johnson z Waco w Teksasie,
spróbuje, jako pierwszy olimpijczyk
w historii, wygrać biegi na 200 i 400 metrów.
Start.
Błyskają flesze. Ato Boldon został na starcie.
Jest Frank Fredericks. A oto i Michael Johnson.
Szybkość chyba odpowiednia?
- Tak? - Tak.
Wychodzą na ostatnią prostą.
Michael Johnson daje z siebie wszystko.
Jak czas?
Jest na prowadzeniu. Michael Johnson zbliża się do mety!
Michael Johnson zdobywa złoto! I miejsce w historii igrzysk!
Deklasuje własny rekord!
- Czas. - Sześć minut.
Wiemy, że drugi telefon na 911 był o 24...
58.
Z automatu stąd.
Wiemy też, że Richard był w parku, obok wieży nagłośnieniowej, o 24...
57.
...kiedy Bill Miller meldował o plecaku.
Musiałby przebyć ten dystans w...
Minutę. Czyli nie mógł tego zrobić.
Mógł pojechać na rowerze.
Tam i z powrotem? Nie.
Naprawdę tego nie zrobił.
Nie.
Wrabiają w to chłopaka.
Pomożemy facetowi.
Pomożemy temu facetowi. Wrabiają go.
Jasna...
Nie odzywaj się. Ja będę mówił.
Tylko się rozejrzą.
Masz w domu broń?
Tak, jesteśmy w Georgii.
No tak, jasne, że masz. Przynieś ją.
Połóż na łóżku, na widoku. Nie chcemy niespodzianek.
Ilu ich tu przyjdzie?
Paru będzie.
Mogą zostawić buty przed drzwiami?
Mogę ich zapytać, Bobi. Nie wiem, czy mnie posłuchają.
O Boże.
Dobry Boże.
Spodziewałeś się inwazji zombiaków, czy co?
Nie spodziewałem się zombie. Tylko jeleni. Poluję.
Polujesz? Dobra.
Radar, coś ci wyjaśnię.
Jak na razie, cała twoja wina to fakt, że łapiesz się w profil zamachowca.
Ale każdy twój czyn, który pogłębi ten obraz, sprawi, że nas powieszą.
Wybacz. Źle dobrałem słowa.
Te hieny tam na zewnątrz chcą twojej głowy na tacy.
Jest jeszcze coś nietypowego, dziwnego
albo kurewsko porąbanego, o czym dzisiaj się dowiem?
Tak jakby.
Nie płaciłem podatków od... Od paru lat.
Robi się coraz lepiej.
Broń, broń, broń. Nienawidzę broni.
Zawsze, kiedy jedzie polować, mówię: ”Nie waż się mi tu przywozić Bambiego.
Nie zjem martwego Bambiego”.
Ale wie pan co?
Kiedy Richard był zastępcą szeryfa w Hrabstwie Habersham,
miał 98 punktów na 100 na testach strzeleckich.
To było niesamowite.
Świetnie.
- Dobra. - Dobry Boże.
Nic nie mówisz. Ja mówię. Powtórz.
Nic nie mówię.
Ale chcę, żeby ci goście wiedzieli,
że też jestem stróżem prawa. Jak oni.
Słuchaj, to coś
to było mówienie. A tego nie chcemy, jasne?
Wybrałeś dobrego prawnika, Richard.
Wszyscy gotowi?
- Tak. - No dobra, wchodźcie.
Zacznijmy na tyłach.
No już. I działamy przepisowo.
Przepisowo.
Proszę poczekać.
Śmiało, panowie, bierzcie wszystko.
Dywan, cokolwiek. Też jestem stróżem prawa, rozumiem.
Ale czego byście nie wzięli,
potwierdzi tylko, że nic nie zrobiłem.
Wiemy, co robić.
Pan będzie obrońcą, panie Bryant?
Taki jest plan. Tak.
Jeśli pan zostaje, musi pan to włożyć.
Rękawiczki i ochraniacze.
Tak.
Słyszałeś. Ochraniacze i rękawiczki.
Watson, opróżniają moje plastikowe pojemniki.
Nie szkodzi, nie przeszkadzajmy im. Odzyskamy je.
Jeśli szukacie czegoś konkretnego, śmiało pytajcie.
Pomożemy.
Próbuję tylko pomóc.
Tam.
Czytał pan tę książkę?
Jest tam dużo o procedurze policyjnej.
Jest niezła. Trochę kontrowersyjna.
To dobra książka.
Mogę pomóc.
Pokazuję je dzieciom.
Byłoby łatwiej,
gdybyście poczekali na zewnątrz.
- Dobry pomysł. Zróbmy to. - Dzięki.
Wynośmy się stąd, Richard.
Dziękuję.
Johnson, Rosario, macie coś?
Jaką mieliśmy umowę?
Że nie będę gadał.
I co zrobiłeś?
Gadałem.
Chcą cię posłać na krzesło. Rozumiesz to?
Wszyscy tu chcą cię usmażyć.
Jesteś kawałkiem bekonu.
Zmieniając temat na lżejszy,
nigdy nie powiedziałeś mi nazwy firmy, do której się przeniosłeś.
Otworzyłem własną.
Co cię do tego skłoniło?
Firmy oznaczają partnerów, a partnerzy mówią ci, kim masz być.
Nie lubię, kiedy mną rządzą.
Hej! Nie masz prawa.
- Wracaj. - Mamo, o co chodzi?
Grzebią w mojej bieliźnie.
- Ile upokorzeń mamy znosić? - Spokojnie, Bobi.
Chwila, panowie. Przepraszam.
Mamo, hej...
Bobi. Przepraszam, panowie.
Bobi.
- Przepraszam. - Co zabrali?
Czekajcie.
Bobi, pozwól, że się tym zajmę.
Mogę się tym zająć?
Zaraz je zabiorę. Przepraszam.
Powie nam pan coś?
Zdaje się, że znaleźli naprawdę niebezpieczne rajstopy.
- Poważnie? - Tak.
Richard.
Chodź tu na chwilę. Chcę pogadać.
- Wejdź. - Tak jest.
W czym mogę pomóc?
Wejdź. To będzie chwila.
Co zabrali z domu?
Zrobił to, Watson?
Nie zrobił. Richard Jewell jest niewinny. To bohater.
Skoro jest niewinny, skąd tu FBI?
Witamy FBI. Cieszymy się, że tu są.
Wcale nie.
Wiesz, że to nieprawda, Kathy.
Mogę zobaczyć te pudła?
Oto co zrobimy.
Dam ci ten telefon,
a wtedy ty poczekasz na sygnał
i powiesz do słuchawki:
”W Centennial Park jest bomba. Macie 30 minut”.
Przepraszam. Po co?
Potrzebujemy próbki głosu. Jak mówisz to kilka razy.
”W Centennial Park jest bomba. Macie 30 minut”.
Tylko tak oczyścisz swoje imię.
Naprawdę chcę wam pomóc.
Też jestem stróżem prawa.
Więc pewnie wiesz, jakie to ma znaczenie dowodowe, prawda?
”W Centennial Park jest bomba. Macie 30 minut”.
”30 minut”. Dobra.
- Po sygnale? - Tak.
W Centennial Park jest bomba. Macie 30 minut.
Powtórz to, ale głośniej.
W Centennial Park jest bomba. Macie 30 minut.
Świetnie. Powtórzysz to?
Może zróbmy serię. Kilka z rzędu.
W porządku.
W Centennial Park jest bomba. Macie 30 minut.
W Centennial Park jest bomba.
W chuja sobie gracie? Żadnych rozmów.
To standardowa procedura.
Nie, gówno prawda.
- W Rosji. - Proszę posłuchać.
Klient zrobił to dobrowolnie.
Srali muchy. Może wam to wolno, może nie.
Ale nie dziś. Chodź, Richard.
Zrobię to, jeśli to
pomoże oczyścić moje imię.
- Chodź! Nie dziś. - Klient się zgodził.
Zaskarżę twoją dupę
za pogwałcenie
jego konstytucyjnych praw.
Wykluczę to gówno z dowodów. Kłamliwi gnoje z was.
Chodźmy.
Mamy to.
Dobrej nocy.
Po co im odkurzacz?
W porządku. Skończyliśmy.
Richard?
Nic mi nie jest. Wszystko gra.
Co się dzieje?
Wejdź do środka.
Dave, dasz jej coś do picia?
- Może wody? - Tak. Jasne.
Co się dzieje?
Nic takiego.
Nic mi nie jest.
Zabrali moje pojemniki.
Po co im moje Tupperware?
Bombiarz umieścił gwoździe w pojemniku marki Tupperware.
To standard.
Co to ma wspólnego z tobą?
Wzięli moje taśmy do bawienia dzieci. Moje filmy Disneya.
Myślę, że zrobili to, bo chcą sprawdzić,
czy czegoś na nich nie nagraliśmy,
manifestu politycznego albo coś.
Dlaczego wciąż bronisz tych ludzi?
Nie bronię. Tylko wyjaśniam.
To przestań!
- Oto i ona. Hej. - Cześć.
- Jak leci? - Cześć.
To Nadya.
Mówi mi, co robić.
Wezmę to. Miło z twojej strony.
Uznałam, że przyda wam się kolacja.
Niech cię Bóg błogosławi.
- Dziękuję. - Proszę.
Cześć, jestem Richard.
Co mówiłem o gadaniu, Rich?
O Boże, tak. Chyba nie wolno mi się już odzywać.
Daj spokój, Richard, nie możesz się ukrywać.
- Richard, jedno pytanie. - Zrobiłeś to?
Richard, ile bomb zbudowałeś?
Richard, co FBI zabrało z twojego domu?
BOMBOWA NIESPODZIANKA OLIMPIADY BOMBIARZ BURAK
OCHRONIARZ-”BOHATER” PODEJRZANY O ZAMACH
TERRORYZM POD LUPĄ: DOCHODZENIE
ŚWIĘTY CZY BESTIA?
DOCHODZENIE SKUPIA SIĘ NA ”BOHATERZE”
”BOHATER” NA CELOWNIKU ŚLEDZTWA
PODEJRZANY PIERWSZY DONIÓSŁ O PLECAKU
PROFIL BOMBIARZA WSKAZUJE NA WARIATA
DZIWNY ZWROT AKCJI: BOHATER ZŁOCZYŃCĄ
Granat ręczny?
- Po co ci granat? - Jest pusty.
Służy jako przycisk do papieru. Kupiłem go z demobilu.
- Tak. - Ale to nic takiego.
Jezu, oczywiście, że tak.
Kawałek ławki?
Odłupany kawałek... Co to znaczy? Co to jest?
Tak, wziąłem mały kawałek ławki z miejsca przestępstwa.
- Z miejsca, gdzie była bomba? - To pamiątka.
Po co to zrobiłeś?
To była pamiętna noc, dokonałem wtedy czegoś wielkiego.
Pomyślałem, że warto sobie coś takiego zachować.
Świetnie.
- Cześć. - Cześć.
Teraz potrzebują twoich włosów i odcisków dłoni.
Piękne czasy.
Wejdź.
Wyrwano 25, zabezpieczono 25.
Moglibyście mieć na to nakaz,
ale ze mną łatwo by wam nie poszło.
Musielibyście mi zdrowo przyłożyć!
Mało prawnicza postawa.
Tak, cóż...
Możemy skończyć, zanim wróci moja mama.
Nie chcę, żeby to oglądała.
Powiedz mi, Richard,
wciąż jesteś dumny z bycia stróżem prawa?
Może, gdybym wykonał swoją pracę nieco lepiej
i odsunął ludzi wystarczająco daleko, nie siedziałbym tu w tej chwili.
To prawdziwy potwór. Spisaliście się, chłopcy.
A policzyliście, głąby, ile czasu potrzebował, żeby zadzwonić z automatu?
Słuchaj, gościu, jebać ten automat! Jasne?
Moimi klientami byli ludzie w tym parku,
którzy nie zasłużyli, żeby ujebało im głowy.
Naprawdę wam współczuję.
Kiedy prawdziwy bombiarz znów uderzy, a naród zapyta, ”Gdzie było FBI?”
Powiecie, ”Braliśmy próbki włosów od Richarda Jewella”.
- Skończyłem. - Gotowe? Świetnie.
Dobrze.
Richard, dziękuję za profesjonalną wyrozumiałość.
Wiesz, jak glina glinie.
”Jesteśmy FBI”.
Podziękuj mojemu glinie. O tu.
Tam są drzwi.
Znalazłem. Dzięki.
Richard, musimy się nieco mniej
cackać i traktować tych
fajfusów tak, jak na to zasługują.
To tylko włosy. Odrosną. Wszystko gra.
Co powiedziałeś?
To tylko włosy. Odrosną.
Tylko włosy. Hej!
Czemu ten szajs wkurza tylko mnie?
Jestem wkurzony.
Mnie nie nabierzesz.
Ty jesteś wkurzony?
Oczywiście, że jestem.
Nie wiem, czy słowo ”wkurzenie” wystarczająco oddaje to, co czuję.
- Daj spokój. - To nie bądź taki potulny.
Nie próbuj być ich kumplem.
Nabijają się z ciebie.
- Wiesz, jak cię nazywają? - Wiem!
Wiem, co to znaczy, kiedy mówi ”jak glina glinie”.
Wcale nie to ma na myśli.
- Ma mnie za Pana Kluchę. - Gadaj zdrów.
Myślałem, że się zaręczycie.
Richard! Jeśli sięgniesz teraz po ciasteczko,
odrąbię ci łapy i wetknę ci je w dupę!
Spróbuj zjeść je wtedy, chuju.
Czemu chciałeś mnie reprezentować?
Potrzebowałeś pomocy.
A może to ty potrzebowałeś forsy z umowy na książkę.
To czemu wybrałeś mnie?
W książce telefonicznej roi się od prawników.
Bo byłeś jedyną osobą w biurze SBA,
która nie traktowała mnie jak 5-latka
i nie nazywała ”worem sadła”, ”balonem”, ”ludzikiem Michelina” i ”Panem Kluchą”.
Jako jedyny traktowałeś mnie jak istotę ludzką!
A teraz na mnie wrzeszczysz, każąc mi być kimś, kim nie jestem!
Nie wiem, jak być takim facetem!
Ty nim jesteś! Ja jestem sobą!
Co?
Nie wiem, o co ci chodzi.
W NASZYM BIURZE I TUTAJ JEST PODSŁUCH
O Boże.
Jak mogli to zrobić?
To łatwe,
bo ty się nie liczysz.
Właśnie dlatego.
Musimy stąd iść!
Ruszcie się!
Musicie stąd iść!
Musimy się ewakuować!
Panie Dutchess.
Ma pan chwilę?
Zapłacę.
Proszę.
- Mogę dojeść? - Nie.
Ale dobre.
Uznali, że skoro
sam nie mogłeś zadzwonić na 911,
musiałeś mieć wspólnika.
Uważają, że tym wspólnikiem musi być twój homoseksualny chłopak,
którym prawdopodobnie jestem ja.
Co?
Miałem nosić podsłuch.
Powiedziałem, żeby spadali. I że jesteś bohaterem.
A oni na to: ”Skoro nim jest,
nie ma się czego obawiać, i ty też nie”.
I powiedzieli też, że jeden z twoich kumpli z GBI,
ten, któremu zrobiłeś lasagnę...
Tak, Miller.
Tak.
Też nosił podsłuch.
Ma na ciebie sporo.
Jest jeszcze jedna sprawa.
Zapytali, czy miałem kiedyś do czynienia z bombami rurowymi
i musiałem im powiedzieć prawdę.
Wiesz, takie małe, wrzucaliśmy je
susłom do nor, jak byłem szczylem, w Zachodniej Wirginii.
David... Boże.
To było lata wcześniej, zanim poznałem Richarda.
Powiedziałem im to kilka razy.
Niemniej...
Przepraszam.
Nie ma sprawy.
Tak.
Nie ma sprawy.
Robiłem, co...
Przełącz.
Przestań! Co ty wyprawiasz?
Nie możemy oglądać filmów z bombami i eksplozjami,
kiedy nas słuchają.
Co...
Słuchajcie,
ja tylko staram się postępować, jak należy.
Prawda?
No co... Nie słuchają nas?
Mamo, przepraszam.
Proszę?
Mamo, wyjdź. Możemy oglądać, co tylko chcesz.
Wszystko mi jedno.
Mamo, proszę...
Nie będę już nic mówił.
Tylko wyjdź.
Mamo, przepraszam.
Proszę?
Mamo, proszę?
Wiem.
Boję się, Richard.
Ja też.
Już dobrze.
Nie wiem, jak cię chronić przed tymi ludźmi.
Wiesz co? Nie musisz mnie chronić.
To ja tu jestem od ochrony. Ja.
Tak.
Chodź.
Usiądź sobie. Oglądaj, co chcesz.
Wszystko mi jedno.
I przepraszam, że krzyczałem.
Przez trzy dni mogła być dumna z syna,
a potem jej to odebrali.
To nie jest w porządku.
Przykro mi, Richard.
Chcesz im się postawić?
Tak.
Richard!
Przyszedłeś się przyznać?
Nie rozumiem, czemu nie może tego zrobić FBI?
Powierzyłbyś im analizę wyników?
Jesteś w dobrych rękach. Po prostu oddychaj.
Richard, kto wpadł na pomysł, żebyś zrobił test na wariografie?
Watson.
I jak w nim wypadniesz?
Dobrze.
Wiesz, kto podłożył bombę w Parku Olimpijskim?
Nie wiem, kto podłożył bombę w Centennial Park.
Może pogadajmy...
Nie. Zaliczył.
Najwyższy poziom. Nie wykryto kłamstwa.
Jezu Chryste.
Mój Boże.
Dzięki, stary.
Dziękuję.
Hej. No proszę.
Udało ci się, stary.
- Tak, udało nam się. - Tobie się udało.
Musimy być stanowczy. Nie zastraszą nas akty terroru.
Chcę podziękować odważnym funkcjonariuszom.
Spożycie koki rośnie dzięki babkom po 60.
Tak?
- Owszem. - Farciary.
Jasna dupa, to Jewell.
Czy to Kathy Scruggs?
Cześć.
Więc tak to wygląda od drugiej strony?
- Richard Jewell. - Cześć.
Będziemy domagać się sprostowania.
Potem idziemy na burgera. Dołączysz?
- Naprawdę? - Tak.
To jakieś science fiction.
”Podejrzany o zamach gonił za sławą”.
Jaja sobie robisz? Za kogo ty się uważasz?
Relacjonuję fakty, panie Bryant.
- Podburzasz ludzi. - Piszę o faktach.
- Faktach? - Tak. To właśnie robię.
- Ty ignorancka, arogancka, ambitna... - Słucham?
Jak dostałaś tę robotę?
- Jak dostałam tę robotę? - Tak.
Proszę iść z pretensjami do FBI.
- Oni wszczęli śledztwo. - Bzdura.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Ja tylko zbieram fakty. Opisuję je. Za to odpowiadam.
Fakty? A co z prawdą?
Moją naczelną zasadą jest opisywanie faktów.
Jakie, kurwa, zasady?
To nie zasada stoi obok mnie.
Jebać twoją zasadę.
Gość nazywa się Richard Jewell.
Jest bohaterem, ocalił ludzi.
Jest pan niemożliwy, przychodząc tu.
Ja jestem? Masz pojęcie, jaką burzę rozpętałaś?
Zrujnowałaś mu życie.
Powinnaś go przeprosić.
Co ty na to?
Panie Jewell...
Wiesz, jesteś... Co?
Współczuję panu i mamie tego, przez co przechodzicie.
Jesteś wstydem dla dziennikarstwa.
Jesteś pasożytem.
Liczy się tylko sprzedaż cholernej gazety.
Może lepiej pogoń za jakąś karetką.
Cmoknij mnie w dupę.
Odbiło mu.
Wracajcie do pracy. Nie ma tu czego oglądać.
Zajmijcie się swoją robotą.
Nie zrobił tego.
O kurwa.
Masz, kurwa, tupet, siadając tu.
Jewell nie mógł zadzwonić.
Liczby się nie zgadzają.
Przeszłam drogę do automatów.
Bez szans, żeby się wyrobił.
Wiemy.
Wiecie?
Miał wspólnika.
Wspólnika?
Jasne. Czemu nie?
A co z profilem samotnego bombiarza?
Niedoszłego gliny? Skąd wspólnik?
Po pierwsze,
profile są tylko punktem wyjścia.
W Oklahoma City było dwóch zamachowców.
Więc kto to zrobił? Kto to jest?
I niby powiem ci to po tym, jak mnie wystawiłaś?
Dobra.
Napiszę, że sprawa przeciwko Jewellowi słabnie.
Marne dowody, et cetera. Zobaczymy, co będzie.
Nie wiem, skąd przekonanie,
że pracuję dla ciebie albo że pracujemy razem?
Nawet nie wiem, czemu z tobą gadam.
Ja wiem. Potrzebujesz mnie tak, jak ja ciebie.
Wiesz co, kotku?
Nie potrzebuję cię ani trochę.
Jeszcze raz to samo, proszę.
Obok mnie siedzi Bobi Jewell,
matka Richarda Jewella.
Jakimś szalonym zrządzeniem losu,
Richarda Jewella mylnie i fałszywie oskarżono o zabójstwo i uszkodzenia ciała.
Jej syna oskarżają
dwie najpotężniejsze siły współczesnego świata.
Rząd Stanów Zjednoczonych i media.
Przez minione cztery tygodnie te straszliwe siły wspólnie
zmieniły jej życie w piekło na ziemi.
Gdy mówię te słowa,
nie ustają w gnębieniu jej
i jej jedynego syna.
Poznajcie Barbarę Jewell,
sto trzynastą ofiarę zamachu bombowego w Centennial.
Nazywam się Barbara Jewell.
Pracuję jako specjalistka ds. roszczeń w lokalnej agencji ubezpieczeniowej
i jestem tam zatrudniona od trzynastu lat.
Około czterech tygodni temu
ponad sto osób zostało rannych,
a dwie osoby straciły życie
w wyniku zamachu bombowego w Parku Olimpijskim.
Całym sercem jestem z ofiarami i ich rodzinami.
Jestem bardzo wyczerpana.
Modlę się do Boga, żeby nikt więcej nie musiał przez coś takiego przechodzić.
Nie sądzę, żeby ktoś z was był w stanie sobie wyobrazić, jak wygląda nasze życie.
Media pokazały mojego syna
jako sprawcę tego przestępstwa.
Odebrały nam prywatność.
Odebrały nam spokój.
Przychodzą i fotografują wszystko, co robimy.
Podobnie jak media,
FBI śledzi każdy jego krok
i stale obserwuje mój dom.
Dlaczego?
Mój syn...
Mój syn jest niewinny.
Richard nie jest zamachowcem z Parku Olimpijskiego.
Richard nie jest mordercą.
Uratował ludziom życie.
Panie prezydencie, proszę, niech pan mnie wysłucha i mi pomoże.
Ma pan władzę, żeby zakończyć ten koszmar.
Mój syn jest bohaterem.
Myślę, że FBI też już o tym wie.
Jeśli nie zamierzają oskarżyć mojego syna,
proszę nam powiedzieć.
Proszę powiedzieć to światu.
Panie prezydencie.
Proszę oczyścić imię mojego syna.
Dobrze.
Dobrze ci poszło.
Richard.
Mamo.
Dziękuję, że to zrobiłaś.
Przykro mi.
Przepraszam, że płakałam.
Nie chciałam płakać.
Wypadłaś naprawdę dobrze. Lepiej niż dobrze.
Jesteś gotów?
Pokażmy im, kim jesteś.
O Boże.
Tak się cieszę, że to koniec.
Dobrze wypadłaś.
No dobra.
DEPARTAMENT SPRAWIEDLIWOŚCI FBI
Proszę usiąść, panowie.
Zaraz po was przyjdziemy.
Powiem ci, jak to się odbędzie.
Najpierw zaproszą mnie, żeby ustalić zasady.
Chcę, żeby wiedzieli, że nie jestem gejem.
Richard, mamy teraz większe zmartwienia,
ale będziesz miał okazję im to powiedzieć.
Jestem pewny.
Agencie Shaw.
Może obadasz, czy nie ma snickersów?
Głodny jestem.
Słyszałeś o paragrafie 1001, Radar?
Tak jest. Kłamstwo wobec agenta federalnego.
To przestępstwo.
Jeśli powiesz tam jakąś nieprawdę,
zamkną cię, nawet bez dowodu, że jesteś bombiarzem.
Nie wiesz, co powiedzieć, nie mówisz nic.
Prosisz o pięć minut przerwy, konsultujesz to ze mną.
Nie improwizujesz.
Rozumiesz?
Tak jest.
Jeśli nie wiesz, co powiedzieć, co robisz?
- Milczę jak głaz. - Otóż to.
Panie Bryant?
MAGAZYN
Mogę jakoś pomóc?
Chciałem tylko rzucić okiem.
Jak chcecie to rozegrać?
Zadamy kilka pytań, a wy odpowiecie.
Jak to brzmi?
W porządku.
Brzmi dobrze.
Przyprowadzę go.
Gotowy, młody?
Tak.
Chyba.
Masz być gotowy.
Nie patrz na nich jak podejrzany na agenta, ale jak glina na glinę.
Okaż im tyle szacunku, na ile zasługują.
I odpuść to ”proszę pana”.
Tak.
Jednak dalej są rządem USA.
Nie są rządem USA.
Są trzema fiutami, którzy pracują dla rządu.
Rozumiesz różnicę?
Nikt w tym pokoju nie jest lepszym człowiekiem niż ty.
Rozumiesz?
No już.
Poradzisz sobie.
Usiądź tam.
Tutaj?
Tak.
Dziękuję, że pan dołączył.
Panie Jewell,
mamy kilka pytań dotyczących wydarzeń z 27 lipca 1996 roku,
jak pan zapewne wie.
Zwłaszcza zamachu bombowego w Centennial Park.
Panie Jewell, czy zdarzyło się panu
wchodzić na stronę internetową o nazwie Candyman's Candyland
i przeglądać treść Książki kucharskiej anarchisty?
Nie, nie zdarzyło mi się.
Ale przeszedł pan policyjne szkolenie pirotechniczne?
Odpowiedź już padła.
Zabrał pan jakieś części rur
z placu budowy Centennial Park?
Nie, nie zabrałem.
Czy mówił pan kiedyś komuś w parku:
”Zrób mi zdjęcie teraz, bo niedługo będę bardzo sławny”?
Nie, proszę pana.
Naprawdę?
Jest pan tego pewny?
Na sto procent.
A może powiedział pan:
”Jadę do Atlanty. Będzie tam niezłe zamieszanie”?
Miałem na myśli korki.
Panie Jewell,
czemu chciał pan być przydzielony akurat do pilnowania wieży?
Po prostu lubiłem słuchać muzyki,
a poprzedniego wieczoru zabrałem mamę.
Słuchaliśmy Kenny'ego Rogersa.
Podobało jej się. Było miło.
No i miałem fajny punkt obserwacyjny,
mogłem sobie popatrzeć na ładne dziewczyny.
Nie jestem homoseksualistą.
Tak samo jak David Dutchess.
Więc nie jesteście kochankami?
Odpowiedź już padła.
Panie Jewell, powiedział pan,
że pańskie przejścia tam i z powrotem,
od sceny pod wieżę, trudno panu
dokładnie umiejscowić w czasie. Zgadza się?
Tak, ale kiedy człowiek ma rozwolnienie,
a ja, pan wybaczy, miałem,
nie myśli o tym, która godzina.
Tylko próbuje
jakoś dodreptać do łazienki, wie pan?
Więc nie pamięta pan, kiedy dokładnie
zobaczył pan pijaków, którzy rzucali puszkami w wieżę?
Prawda?
Nie.
Nie pamięta pan godziny, gdy po raz pierwszy zobaczył pan plecak?
Zgadza się.
Widział pan kiedyś podobny plecak?
Myślę, że widziałem. Tak.
Widział pan wcześniej ten konkretny plecak?
Odpowiedź padła.
Możemy iść dalej?
Panie Jewell,
czy spiskował pan z Davidem Dutchessem albo kimś innym,
żeby podłożyć bombę w Centennial Park?
Nie.
To skąd kurwa wiedziałeś, że musisz być po drugiej stronie wieży,
gdzie nie groziły ci skutki wybuchu?
Bomba eksplodowała na twoim stanowisku.
Nastał chaos. Ciała waliły o ziemię.
Gliniarze fruwali. Byłem jednym z nich.
A ty nie miałeś ani zadrapania.
Jak to się stało, Richard?
Mogę wam zadać pytanie, panowie?
Jezu. Jakie?
Macie w ogóle coś na mnie?
Mam na myśli dowód.
No nie wiem, jakieś ślady na pojemnikach mojej mamy?
Albo znaleźliście jakieś materiały do produkcji bomb w jej domu?
A może jakieś...
Hej, hej.
Richard, nie musimy im...
Powiem to, jeśli w ogóle mam coś powiedzieć.
Wszedłem tu, spojrzałem
na tę okrągłą naklejkę na waszych oknach i tak sobie myślę:
Kiedyś uważałem, że praca w służbach federalnych
to największy zaszczyt, do jakiego można aspirować.
I już nie jestem pewny, czy dalej tak uważam.
Nie po tym wszystkim.
Tamtej nocy wykonałem swoją pracę i dzięki temu kilka osób uszło z życiem.
Myślicie, że następnym razem, gdy ktoś z ochrony zauważy podejrzaną paczkę,
komuś to zgłosi?
Wątpię.
Bo spojrzy na nią i pomyśli sobie:
”Nie chcę być następnym Richardem Jewellem,
więc po prostu ucieknę”.
Czy dzięki temu ktoś będzie bezpieczniejszy?
Możecie dalej śledzić mnie na okrągło,
robiąc to, co robicie. Zniosę to.
Ale wiem, że każda sekunda poświęcona mnie,
to czas, którego nie poświęcacie prawdziwemu sprawcy
i jak powiedział Watson.
Co się stanie, jeśli on...
Co się stanie, jeśli zrobi to ponownie?
Więc chcecie mnie o coś oskarżyć?
Możecie?
No tak.
Chyba pora się zbierać.
Jak mu poszło?
Wspaniale.
Boże.
Tak.
Chodźmy.
88. DZIEŃ ŚLEDZTWA
Panowie.
Agent Shaw.
Mam coś dla was.
Co to jest?
Propozycja małżeństwa.
Mój szczęśliwy dzień.
To dobry początek.
Kiedy konferencja?
Zakładam, że teraz
ogłosicie to mediom, Brokawowi i reszcie.
Panie Bryant, wyrażę się jasno.
Uważam, że pański klient jest winny.
Miłego dnia.
Ma pan prawo mieć własne zdanie.
”Informujemy, że w oparciu o materiał dowodowy...”
To koniec.
Ale naprawdę koniec,
czy to tylko kolejna zagrywka z ich strony?
Wygrałeś. To koniec.
Dobrze się spisałeś.
Chcę zobaczyć mamę.
Chcesz do mamy?
Tak.
Da się zrobić.
To prawda?
Tak jak napisali.
”...nie jest celem śledztwa federalnego
dotyczącego zamachu bombowego z 27 lipca 1996 roku
w Centennial Park”.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Dziękuję.
SZEŚĆ LAT PÓŹNIEJ
WYDZIAŁ POLICJI W LUTHERSVILLE
Cześć, Watsonie Bryant.
Hej.
W czym mogę pomóc?
Jak się masz?
Mój Boże, jak tam Nadya?
Znaleźli go, Richard.
Kogo?
Erica Rudolpha.
Przyznał się do zamachu w Centennial Park.
Wiesz, kiedy go oskarżą?
Nie wiem.
- Dowiesz się dla mnie? - Tak.
No proszę.
RICHARD JEWELL ZMARŁ NA SERCE W 2007 ROKU, W WIEKU 44 LAT.
WATSON BRYANT OŻENIŁ SIĘ Z NADYĄ. MAJĄ DWÓCH SYNÓW.
BOBI JEWELL OPIEKUJE SIĘ NIMI W KAŻDY SOBOTNI WIECZÓR.
Na podstawie artykułu ”AMERYKAŃSKI KOSZMAR: BALLADA O RICHARDZIE JEWELLU”
Na podstawie książki ”PODEJRZANY” KENTA ALEXANDRA i KEVINA SALWENA
Napisy: Bartek Fukiet